Από τον κώδικα της εφαρμογής σε ένα Kubernetes cluster

Το να γραφτεί η εφαρμογή ήταν το μισό πρόβλημα. Το άλλο μισό ήταν η διαδρομή από ένα commit ως ένα cluster σε λειτουργία, και να γίνεται κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο.

Το API είναι εφαρμογή Spring Boot 3 σε Java 21. Το frontend είναι εφαρμογή React με Redux Toolkit και ξεχωριστό dashboard για κάθε ρόλο, και μιλά με το API μέσω REST.

• Πρόσβαση ανά ρόλο

  Με τη σύνδεση ο χρήστης παίρνει ένα JSON Web Token, υπογεγραμμένο με κοινό κλειδί HMAC και έγκυρο για 24 ώρες, που περιέχει τον ρόλο του και αν ο λογαριασμός έχει επαληθευτεί. Το API δεν κρατά session: το Spring Security ελέγχει το token σε κάθε αίτημα και εφαρμόζει κανόνες ρόλων ανά διαδρομή. Οι κωδικοί αποθηκεύονται ως hashes BCrypt.

• Εγγραφές και αρχεία

  Οι χρήστες, τα έργα και οι αιτήσεις αποθηκεύονται στην PostgreSQL μέσω Spring Data JPA. Το βιογραφικό που συνοδεύει μια αίτηση ανεβαίνει σε bucket του MinIO· η αίτηση κρατά μόνο τη διαδρομή του και το API το επιστρέφει μέσω ενός endpoint λήψης.

• Email

  Οι διαχειριστές επαληθεύουν τους λογαριασμούς των freelancers και το API τούς ενημερώνει με email. Στο τοπικό περιβάλλον του Docker Compose τα μηνύματα κατέληγαν στο MailHog, έναν δοκιμαστικό mail server.

• Tests

  Το API έχει JUnit tests για τα services του, που τρέχουν σε βάση H2 στη μνήμη. Το frontend έχει tests με Jest και Testing Library. Και τα δύο τρέχουν στα pipelines πριν φτιαχτεί το image.

Το API και το frontend έχουν το καθένα δικό του image, χτισμένο σε δύο στάδια: το πρώτο περιέχει τα εργαλεία του build, το δεύτερο μόνο ό,τι χρειάζεται για να τρέξει.

• API

  Το πρώτο στάδιο εγκαθιστά το Maven σε image Java 21 και πακετάρει την εφαρμογή. Το δεύτερο αντιγράφει μόνο το jar σε ένα καθαρό slim image Java 21, που ακούει στη θύρα 8080. Το build του image παραλείπει τα tests, γιατί το pipeline τα έχει ήδη τρέξει.

• Frontend

  Το Node 21 κάνει build την εφαρμογή React· έπειτα το NGINX σε Alpine σερβίρει τα αρχεία του build, με δική του διαμόρφωση.

Το repository έχει έξι Jenkinsfiles: ένα για το API και ένα για το frontend, για καθέναν από τρεις τρόπους deployment.

Όλα έτρεχαν σε ένα namespace, το freelance, από απλά manifests που εφαρμόζονταν με kubectl, είτε από ένα script εγκατάστασης είτε από ένα pipeline είτε από το Ansible. Δεν υπάρχει Helm chart.

Η τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου 2025 πήγε λιγότερο σε λειτουργίες και περισσότερο σε προβλήματα που φαίνονται μόνο όταν τα κομμάτια τρέχουν μαζί. Τέσσερα από αυτά, από το ιστορικό των commits:

• Το Jenkins δεν έβρισκε το cluster

  Το Jenkins έτρεχε σε container και το τοπικό cluster του Minikube βρισκόταν έξω από αυτό. Η διεύθυνση στο kubeconfig πέρασε από το host.docker.internal, την IP του Minikube, ένα kubectl proxy και το gateway της γέφυρας του Docker. Στα pipelines για το AKS το ζήτημα λύθηκε αλλιώς: παίρνουν kubeconfig από το Azure στην αρχή κάθε εκτέλεσης.

• Έλεγχοι υγείας σε ένα προστατευμένο API

  Κάθε διαδρομή πίσω από το Spring Security θέλει token, και ένα probe του Kubernetes δεν έχει. Στρέψαμε τα probes στο /api/home, μια διαδρομή χωρίς σύνδεση, και προσθέσαμε startup probe με μεγαλύτερες καθυστερήσεις, ώστε μια αργή εκκίνηση να μη θεωρείται αποτυχία.

• Το API έμενε χωρίς μνήμη

  Το container του API τερματιζόταν επειδή ξεπερνούσε τη μνήμη του. Αυξήσαμε τη μνήμη του και δώσαμε στο JVM ρητό όριο heap μέσω JAVA_TOOL_OPTIONS, ώστε να χωρά μέσα στο όριο του container.

• Ονόματα και tags που έπρεπε να ταιριάζουν

  Το ConfigMap ανέφερε ονόματα services που δεν ταίριαζαν με τα Services των manifests, και στα pipelines με Ansible έπρεπε να δηλωθεί ποιο tag θα γίνει deploy: ο αριθμός build του image που μόλις ανέβηκε ή το latest για το κομμάτι που δεν είχε αλλάξει.

Το έργο μετακίνησε το σημείο όπου θεωρώ ότι τελειώνει μια εφαρμογή. Δεν τελειώνει όταν περνούν τα tests· τελειώνει όταν κάτι έξω από το πρόγραμμα μπορεί να την ξεκινήσει, να την ελέγξει και να τη φτάσει.

• Ο έλεγχος υγείας είναι κι αυτός interface

  Το Kubernetes γνωρίζει μια εφαρμογή μόνο μέσα από τα probes της. Η διαδρομή που καλούν είναι μέρος του API όπως όλες οι άλλες, με δικούς της κανόνες πρόσβασης, κι αν είναι λάθος, μια υπηρεσία που δουλεύει κάνει restart.

• Η διαμόρφωση περνά από αρχείο σε αρχείο

  Ένα όνομα service σε ένα ConfigMap, ένα tag που περνά σε ένα playbook: ό,τι χάλασε ήταν τιμές γραμμένες σε ένα αρχείο και διαβασμένες σε άλλο. Θέλουν την ίδια προσοχή με τον κώδικα και ένα μόνο σημείο όπου ορίζονται.

• Τα όρια αφορούν και το πρόγραμμα

  Ένα όριο μνήμης στο container είναι μισή ρύθμιση. Το πρόγραμμα μέσα του έχει τη δική του εικόνα για το πόση μνήμη μπορεί να χρησιμοποιήσει, και τα δύο πρέπει να επιλέγονται μαζί.

• Γραμμένο, όχι από μνήμης

  Στο τέλος, η σύνδεση στο registry, το rollout ενός image και η αναμονή του ήταν βήματα σε ένα pipeline ή ένα playbook, όχι εντολές που έπρεπε κάποιος να θυμάται. Αυτό έκανε το δεύτερο deployment ίδιο με το πρώτο.